Oer angst

Je kent het vast. Spreekbeurten of andere “voor de groep staande gebeurtenissen” Ik was er letterlijk, dus niet figuurlijk, ziek van. Veelal wist ik smoesjes te verzinnen om het uit te stellen of niet te hoeven.

Oer angst

Oer angst Ik kan mij nog herinneren dat ik op de middelbare school een gedicht moest voordragen. Dat was een veel voorkomend iets. Je kent het vast. Spreekbeurten of andere “voor de groep staande gebeurtenissen” Ik was er letterlijk, dus niet figuurlijk, ziek van. Veelal wist ik smoesjes te verzinnen om het uit te stellen of niet te hoeven. Ziek in de zin van misselijk, diarree, hoofdpijn, dat soort verschijnselen. Wat ik wel leuk vond was bij de expressielessen. Je mocht dan met een paar leerlingen op het podium iets uitbeelden. Ik was dan niet alleen.

Later wist ik wat duidelijker, toen het ook vrijblijvender was en ik dus de keuze had, “nee “ te zeggen wanneer men mij vroeg om voor een groep te gaan staan. Bij mijn opleiding tot Spirit Coach was dit helaas niet meer vrijblijvend. Zo af en toe móest ik. Daar merkte ik voor het eerst op dat ik uit mijn lichaam ging! Ik nam mijn lichaam niet meer waar, wist niet wat ik gezegd of gedaan had. Ik kon alleen nog uit mijn ogen kijken, maar nam niet echt waar. Later leerde ik dat dit de schizoïde karakterstructuur was. En dat dit te maken heeft met het indalen van de Ziel in het lichaam en waar zich het trauma dan bevindt/bevond. Maakt niet anders dan dat ik het vreselijk vond om zichtbaar te zijn in en laat staan vóór een groep. Ik had zelfs, pas veel later, een afspraak met mezelf gemaakt om een heel weekend niets te hoeven zeggen tijdens de deelronde. Hemel, wat gaf me dat een rust! Niet continu van jezelf vinden dat je nu toch écht eens moet gaan meedoen en iets zeggen. Op zondag middag, aan het eind van de intensive, zei mijn toenmalige juf iets, in het algemeen, waarvan ik wist dat ze me had gezien. Mij, met mijn worsteling. Nu, jaren later gaat het beter en kan ik delen in een groep en zo goed als, aanwezig blijven in mijn lichaam. Het ingewikkelde van het niet in mijn lichaam zijn, is nl dat ik dan ook niet kan zeggen wat ik eigenlijk wil, want ik heb geen connectie. Niet met mijn lichaam, maar ook niet met mijn Zelf, laat staan met mijn wijsheid-kennis-woorden schat. Het is dan dus altijd een fiasco, vind ik zelf. Door de jaren heen zijn er wel altijd mensen geweest die zeiden dat ze me wel eens voor groepen zouden zien staan, en zelfs waarom ik geen lezingen gaf bv. Najaa, ik???? Wederom nam ik waar dat mijn innerlijke wereld niet klopte met mijn buitenwereld. In dit geval, in positieve zin. De buitenwereld spiegelt namelijk áltijd dat wat er IN jouw binnenwereld leeft en aandacht vraagt. Dit was jaren geleden. En sindsdien heb ik heel veel schaduwwerk gedaan, wat mij een onnoemelijke innerlijke vrijheid heeft gegeven.

Onlangs was ik bij een dierbare vriendin waar tijdens een mooie co creatie conversatie (leuke combinatie van woorden) een plan ontstond om samen met haar, en nog een andere dierbare vriendin, mee te gaan lopen met 2 retraites voor vrouwen. Meters maken in het voor de groep Zijn. Oeps, daar was hij weer, de al oude, en voor mij OER angst. Wat te doen???? Laat ik mij nu wederom belemmeren om te gaan doen waar ik van droom? Nee dus. Ik heb besloten, (ik? Wie is dat eigenlijk?) dat het nu de tijd is om deze angst aan te gaan pakken. In die zin, het aan te gaan kijken, er mee te gaan zitten, er mee Zijn. Wat wil er gezien worden? wat mag geheeld worden? Om kort te gaan. Ik heb “ja” gezegd.

Vorige week was ik bij de verdiepingsdag van Effortless Coaching. Hier ontstond de definitieve toestemming van mijzelf om dit stuk in te duiken. Daar merkte ik dat het voor mij heel belangrijk is om te voldoen aan de voorwaarden voor mijzelf om het veilig te maken. Dat houdt voor mij in, in mijn tempo, met de juiste persoon die mij begeleidt/ondersteunt. Misschien pietluttig, maar voor mij uiterst belangrijk: het moet een vrouw zijn, ze moet de juiste energie, de juiste toon en ook nog de juiste woorden gebruiken. Oh ik heb mijzelf er zó om veroordeeld. “Stel je niet zo aan, kom op! Doe het gewoon” en dat heb ik ook wel gedaan, en toch, voor mij was dat niet goed. Ja, ik kwam wel andere dingen tegen, mijn weerstand, mijn boosheid en mijn kattigheid, (naar de ander vooral) en dus het veroordelen van dit alles. Mijn toenmalige juf zei me: “zó gevoelig is jouw veld” Oe wat ben ik haar dankbaar voor deze woorden!. En om dit OER stuk in de duiken, mag ik gaan voldoen aan het zorgen voor mijn randvoorwaarden qua veiligheid.

De 2e nacht er na, na deze beslissing, werd ik wakker met een pijnlijke schouder. Nu moet je weten dat tijdens al deze processen, lees mijn vorige blogs, mijn schouders afwisselend opspelen. Ze geven mijn proces aan. Maar deze schouder was al een aantal jaren stabiel en pijnloos. En ineens niet meer. Ik weet nu dat het te maken heeft met dit stuk. Het is in beweging! Ik vind het zó mooi om de Bodymind Awareness waar te nemen. De intelligentie van het lichaam!! Wauw. Over 2 weken heb ik een intervisie dag met mijn fijne wijze koesterende geborgen vrouwen intervisiegroepje. Ik houd je op de hoogte!

Als jij nu ook verlangt naar meer, nóg meer innerlijke vrijheid, en Bodymind Awareness wilt integreren in jouw leven en processen, en je voelt dat ik veilig voor jóu ben, neem je dan contact met mij op? Bodymind Coaching voor bewustwording - Praktijkelena

Praktijk Elena is een coaching uit Nederland. Trefwoorden van Praktijk Elena uit Harderwijk : coaching, bodymind coaching voor bewustwording, online coaching, Shiatsu, Elena massage, stoelmassage, wandel coaching, IEMT.

bron : Praktijk Elena

Geplaatst op vrijdag 15 juli 2022.